Sorteerderij

Om te sorteren, heb je goed licht nodig. Het zaagtanddak (ook wel: de sheddak) werd speciaal ontworpen om alleen licht uit het noorden binnen te laten.

In de Sorteerderij hingen ook TL-buizen om bij te schijnen, maar het dak zorgde ervoor dat medewerkers hun werk zoveel mogelijk konden doen met natuurlijk licht. Ook de geluidsinstallatie was een must: sorteren gaat natuurlijk stukken beter met een vrolijk muziekje op de achtergrond.

Aan het begin van de Sorteerderij was de lopende band. Daar sneed Jana, de chef-van-de-lopende-band, de plastic zakken open. Jana verspreidde de kleding over de lopende band, zodat de andere medewerkers zich volledig konden richten op uitsorteren. Dit deden ze in drie stappen:

Ze verdeelden het Origineel eerst naar soort: broeken bij broeken, truien bij truien, sokken bij sokken.
De tweede sortering ging op stof: katoen bij katoen, wol bij wol, denim bij denim.
De laatste sortering ging op kwaliteit. De eerste keus ging naar handelaren in Frankrijk, de tweede keus naar handelaren in andere landen. Ondraagbare kledingstukken werden versneden tot poetslappen voor de industrie.

‘Er ging een gerucht dat Jana ooit tienduizend gulden gevonden had in de binnenzak van een herencolbert, en dat dát de reden was dat ze nooit afwezig was en haar plek vooraan aan de lopende band ook nooit afstond aan iemand anders.’

Hans, oud-chef van de Sorteerderij

Loop door naar de Grote Balenpers, hal 45-03.